Ժորա Գասպարյանի արվեստը՝ առաջին իսկ հայացքից ուշադրություն գրավողներից է, մասնավորապես արվեստասեր այն խավի համար, որոնք ստեղծվածի մեջ նախ և առաջ միտքն են որոնում՝ ասելիքը... Կոնցեպտուալիզմը ընդհանրապես մտքի՛ արվեստ է, որտեղ, արվեստագետը իր խոհն է առաջին աստիճանի վրա դնում, երբեմն նույնիսկ երկրորդական տեղ տալով գեղագիտական ( էսթետիկ) խնդիրներին: Ժորա Գասպարյանի աշխատանքները նյութն անտեսող բնավորություն ունեն: Նրանք առաջադրանքներ են տալիս դիտողին, հարցադրումների առաջ դնում յուրաքանչյուրիս և առաջարկում են մեզ աւելի անփույթ լինել անկարևորի նկատմամբ, հիշելով մարդու համար առավել կարևորը՝ մտածելու, խոհափիլիսոփայելու, կյանք- առեղծվածը հասկանալու և անպայման ԶԳԱԼՈՒ խնդիրը: Նրա կտավներում, հաճախ կարող են մեզ հանդիպել անիրական պատկերներ, որոնք սակայն տարօրինակ մի թելով կապված են մեր հոգուն: Թվացյալ մի թեթևություն կա անգամ ամենածանր ու բարդ թեման շոշափող իր աշխատանքներում: Նրա «Երազողի Թռիչքը»կտավը, «Պատմություններ պատերազմից» քառապատկերները, «Այնտեղ՝ բարձր բլրին» մեծակտավ աշխատանքը, «Կապ հավերժի հետ»- ը, Կոմիտասյան «Կալի երգը» և ուրիշ շատ կտավային աշխատանքներ, հստակ սահմանահատումներ են մարդու նյութեղեն կյանքից՝ հավերժականին անցնելու ընթացքին: Ժորան հեշտությամբ է անցնում արգելակող սահմանները և այն անում է առանց կռվի, առանց թշնամանքի, առանց ցասման ու ավելորդ ողբի...Նա հաշտ է կանքի հետ և նրա հաշտությունն ու ներքին՝ իմաստուն խաղաղությունը հաճախ ամենադժվար ու բարդ թվացող խնդրի առաջ անգամ կանգնում են ժպիտով... Բարության ու սիրո երգ կա յուրաքանչյուր ստեղծագործության մեջ...Երեխայի հայացք՝ կյանքին, որտեղ մարդն ավելի մոտ է կանգնած արարչին...Որտեղ մարդը բովանդակություն է՝ զերծ զգեստներից ու ձևից: